Γιατί άμα κολλήσεις...

I catch your eyes ,try not to smile

I track your style I feel your vibes

We have a drink then go outside

Talk for a while and then we kiss

And then we kiss … x2

We play the game we start to move

I feel my heart you feel the bit

I take your hand you turn down slow

We start to feel It’s time … to go.Tonight moon it will hit the sky

And it’s no surprise we’ll wake up with you

Right I shouldn’t compromise,I don’t have to think twice

What to do …

You got me hypnotized x3

So you know what to do

You got me hypnotized x3

So you know what to do

So we slide into the night and to the wild open flow

Oh stary eyes you see me glow so will I hide or will I show

You watch me dance I feel you move

You pull me near nothing to fear

We drifted outside,dream aside until we slide into the light

Tonight moon it will hit the sky

And it’s no surprise we’ll wake up with you

Right I shouldn’t compromise I don’t have to think twice

What to do ..

You got me hypnotized x3

So you know what to do

You got me hypnotized x3

So you know what to do …

« Ενθουσιάζομαι και ξενερώνω εύκολα!». Εξαιρετικά αφιερωμένο

Κάποτε εκείνη μου είπε: « Ενθουσιάζομαι και ξενερώνω εύκολα!». Η γλώσσα του σώματος της πρόσθεσε « Δεν φταις εσύ!». Πλέον το έχει ξεχάσει. Σίγουρα. Εδώ που τα λέμε δεν υπάρχει και λόγος να το θυμάται. Εγώ, φυσικά και το θυμάμαι! Πώς να το ξεχάσω άλλωστε όταν αυτή η φράση υποτιτλίζει τόσα πράγματα γύρω μου. Στιγμές, γεγονότα, συμπεριφορές, τα πάντα. Δικά μου, δικά σου, δικά μας, δικά τους…

Ο υπότιτλος με εφέ highlight και όχι μόνο!

Κάπως έτσι λοιπόν, φτάνει ετούτη η έρμη η στιγμή που πρέπει να αναγνωρίσω πόσο δίκιο είχε.

-Πόσο δίκιο είχες γλυκιά μου;

Και πόσο άδικο είχα εγώ, όταν θεώρησα την ατάκα σου άτοπη και βεβιασμένη.

Χμ νομίζω δύσκολα τα πράγματα…

Και να που τώρα, πρέπει να παραδέχτω πως είμαι επιεικώς απαράδεχτη. Ο ενθουσιασμός μου είναι τόσο υπερβολικός που συνεπάγει ξενέρωμα. Δικό μου, δικό σου, δικό μας, αγνώστου ταυτότητας, η λέξη πάντως σίγουρα μου τρυπάει τα αυτιά από το πολύ καμπανάκι… Τι μου τα τρυπάει δηλαδή... Το καμπανάκι βαράει τόσο πολύ τελευταίως που η ακοή μου γέρασε πριν της ώρας της!

Τι σου λέω τώρα θα μου πεις… Ε τι να σου πω, θα στο πω κι αλλιώς.

Κάποιοι λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, κάποιοι ότι η ιστορία θα δείξει και οι φίλοι μας οι αγγλόφωνοι λένε το ανεξίτηλο “…and the rest is history”. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η ιστορία είναι ένα σημείο αναφοράς που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.

Η δική μου ιστορία έχει δείξει, η δική μου ιστορία δείχνει και από ότι φαίνεται θα συνεχίσει έτσι…

Ανασούλες, κομπρεσούλες και καλά ξεμπερδέματα. 

Διαλυμένο σπίτι

Είδα ένα διαλυμένο σπίτι.

Είδα κι άλλο ένα.

Κλειστά παράθυρα, σκοτεινά.

Κάποτε υπήρξαν όμορφα. Ερωτεύσιμα.

Ο σεισμός. Η φωτιά. Η πλημμύρα. Η εγκατάλειψη.

Κι όμως υπήρξαν όμορφα. Αυτό πρέπει να βλέπεις όταν τα κοιτάς.

Τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία ουσία. 

Είναι απλώς κουραστικά, ψυχοπλακωτικά και ξεπερασμένα.

 

Η ομορφιά. Η ανάμνηση της. Το χαμόγελο που αυτή άφησε. Εκεί είναι η ουσία.

Τα σπασμένα έπιπλα, τα σκονισμένα σεντόνια, τα μουχλιασμένα σκαλοπάτια...

Δεν είναι αυτά η αλήθεια του σπιτιού αυτού. Η αλήθεια είναι άλλη. 

Είναι αυτή που έκτισε το σπίτι και που αργότερα το έφερε σε αυτήν τη κατάσταση.

Είναι το έντονο πάθος. Το σίγουρο λάθος. Και η ομορφιά τους!

Χαμογέλα όταν δεις ένα τέτοιο σπίτι. Ακόμα και αν φοβάσαι για το δικό σου...

Χαμογέλα. Υπήρξε όμορφο. Χαμογέλα και φαντάσου την ιστορία του.

Χαμογέλα γιατί η αλήθεια είναι πάντα όμορφη!

Ότι διάβασες, διάβασες...

 Σου θυμίζει κάτι;;;;; :Ρ

Αν όχι χαλάρωσε απλά δεν είσαι συνάδελφος...

Μπορείς να δεις και μόνος σου την ώρα και ημερομηνία αυτής της ανάρτησης...κάπου εδώ γύρω θα το λέει!

Λοιπόν κάπου τώρα που λες τέλειωσα και με το τελευταίο στάδιο της κατάργησης...

Κατήργησα πολλά και διάφορα...με διάφορες στρατηγικές και διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες.

Θα αναφερθώ σε μόνο μερικές από τις καταργήσεις αυτές...

Σήμερα λοιπόν εγώ κατήργησα:

-Ένα χαρτί υγείας

-3 πατάτες

-Μια κόλλα

-Ένα μπουκάλι γάλα

-2 ντομάτες

-1 νιρβάνα σοκολάτα

-1 μυξομάντιλο

-και 5-6 πετσέτες Ρωσίας

...απ' το προϊοντικό μου χαρτοφυλάκιο!!

Καλέ ναι μετά από πολύ σκέψη όλα αυτά! Ακολούθησα όλα τα στάδια και τα 4...και εφάρμοσα όλες τις ταιριαστές στρατηγικές...

Και νιώθω υπέροχα...τον Αύγουστο πάλι γιατί βαρέθηκα για φέτος!

Γελάω...

Και τι να κάνω;;;

Σε θυμήθηκα μετά από καιρό, και είναι λάθος...ετσί φαίνεται δηλαδή.

Θα τρέχω και δεν θα φτάνω ή ακόμα χειρότερα θα φτάσω και μετά θα τρέχω για να ξεφύγω!

Η ανάμνηση... η ποιά;;;; Χαχα, γελάω! Ούτε καν υπάρχει...

Οι λέξεις... σκληρές... όταν τους δίνεις σημασία... όταν τις νιώθεις να διαπέρνουν τη σάρκα σου.

Άμυνα...υπήρξε...υπάρχει...και θα υπάρξει! Θα βρίσκει τοίχο η απόπειρα σου να με... δεν ξέρω τι σκοπό έχει, και εάν έχει. Αυτό είναι κάτι που δεν κατάλαβα από την αρχή.

Μπορώ να μιλάω στον ευατό μου με τις ώρες...ξέρω πότε κάνω λάθος...Τώρα!

Είμαστε μια χαρά. Κάναμε 2 μπανάκια ήδη. Έχουμε 2 ακόμα μαθήματα να δώσουμε, αν και γκουχου γκουχου έβηξα...

Και το καλοκαιράκι αρχίζει! Θα είναι εξαιρετικό... όχι σαν το περσινό... δεν μπορεί να υπάρξει άλλο τέτοιο ψυχολογικό πατατράκ... Ποτέ ξανά!

Τελικά μοίαζουν τόσο πολύ αυτές οι δύο καταστάσεις... θα μπορούσαν να συνδεθούν κατά μία έννοια... τουλάχιστον ως προς το πως τις βιώσα εγώ...

Μη μιλάς, όλα θα πάνε καλά!

Κανένας δεν θα καταλήξει στον αγύριστο!

Καλοκαιρινή παρεξήγηση...

Συμβαίνουν και αυτά...ανεξαρτήτου επόχης, συγκυρίας, διάθεσης, πρόθεσης και περιβάλλοντος.

Οι άνθρωποι παρεξηγούνται. Οι εικόνες παρεξηγούνται. 

Οι ήχοι παρεξηγούνται. Οι ιδέες παρεξηγούνται. 

Ακόμα και οι εποχές, κι αυτές παρεξηγούνται.

Παρεξήγηση:

το να εξήγω ή να ερμηνεύω κάτι διαφορετικά ή και "λάθος" !?, ότι και αν σημάινει αυτό.

Η έννοια της παρεξήγησης προυποθέτει πως υπάρχει μία και μοναδική αντικειμενική εξήγηση και οτιδήποτε χάσκει μπροστά της αποτελεί μια παρεξήγηση. Πηγάζει από την μάνια του ανθρώπου- ναι, αυτού του τέλειου όντος- να χωράει την καθημερινότητα του και ό,τι αυτή περιλαμβάνει σε ένα τέλειο κύκλο, ενώ βρίσκεται σε ρίξη με τα σημεία εκτός αυτού.

Και έχει τόση πλάκα... γιάτι υπάρχουν τόσοι κύκλοι... και όλοι κοιτάζουν από το κέντρο του κύκλου τους τα σημεία εκτός, τα όποια για δες μπορεί να αποτελούν το κέντρο για κάποιο άλλο τέλειο ον.

Μα φυσικά, οι κύκλοι τέμνονται! Έτσι έχουμε σημεία επαφής, κοινές επιφάνιες, και έχω ξεχάσει όλη την γεωμετρία που ήξερα αλλά δεν πτοούμαι.

Λοιπόν το ηθικόν δίδαγμα είναι οτί ο καθένας μας πρέπει να ξέρει πόσο μεγάλος είναι ο κύκλος του, ποιά σημεία είναι εντός, ποιά εκτός, με ποιούς κύκλους τέμνεται και πως αυτά μεταβάλονται στο χρόνο.

Συμπέρασμα1: όσο μεγαλύτερο εμβάδον έχει ο κύκλος σου, τόσο μικραίνουν οι πιθανότητες να παραξηγηθείς και να παρεξηγήσεις.

Συμπέρασμα2: όσο πιο πολύ παρεξηγήσε και παρεξηγείς, τόσο πιο δεκτικός γίνεσαι στο να μεγαλώσεις τον κύκλο σου.(ή και όχι :Ρ)

Προυπόθεση: η καλή θέληση.

Υ.Γ: Καλή η βροχούλα σήμερα.

I will have to pull my heart away

I'm ripping your posters off the wall
I'm moving the boxes into the hall
I stop when i hear a drum beat call
Must be a sign
It is time

I need to take myself away
From the pillowed hand, on which i stand
and throw me out of the side of a plane
and I'll just see where I land

I will have to pull my heart away
'Cos if i never leave I'll ruin yesterday

It's not like my feet are stuck to the floor
it's not like i'm wanting to nail down the door
I want you to throw my shoes in the fire
and i'll watch the souls burn
on the funeral pyre and it will be...

Over and it will
Change my position and i feel that nobody,
Nobody's listening
and thats easy for me
and it's better for the soul
and it's better for you
and it's better for all

I will have to pull my heart away
Coz if i never leave I'll ruin yesterday

i will have to pull my heart away
coz if i never leave I'll ruin yesterday

I'm over with words
I'm moving in lines and all I put

Jump up inside
And jump off the side
I will have to pull my heart away
'Cos if i never illl leave ruin yesterday

I will have to pull my heart away
'Cos if i never i'll leave ruin yesterday

I will have to pull my heart away..