Άγχος

Άγχος. Αν ήσουν εδώ δεν θα μαι κοιτούσες στα μάτια.

Άγχος. Αν ήσουν εδώ δεν θα μου χαμογελούσες.

Άγχος. Αν ήμουν εγώ εκεί τα πράγματα μάλλον θα ταν πιο ευνοϊκά.

Που πάω; Γιατί δεν είμαι εκεί;

Άγχος. Αγχος. Άγχος. Περιέργως... άγχος.

Μια αγκαλιά...

Με ρώτησες πως είμαι σαν άνθρωπος και εγώ σου είπα όση αλήθεια μπόρεσα να διατυπώσω σε λέξεις. Δεν ξέρω τι περίμενες ή τι ήθελες να ακούσεις και δεν ξέρω τι τελικά άκουσες, κατάλαβες και σκέφτηκες. Η διάθεση μου τον πολύ τελευταίο καίρο, και για καιρό τώρα, είναι ξεκάθαρα ποιητική που μέχρι και ο γραπτός μου λόγος αγκωμαχά μέχρι να φτάσει στην τελεία! Αυτό που αποζητά είναι οι φραστικές αλήθειες που μπορούν να αποτυπώσουν ταυτόχρονα συναίσθημα και σκέψη, αλλά το πρόβλημα έγκειται στη δυσνοητότα του αποτελέσματος...

Μεταξύ μας, λοιπόν, σου είπα πόσο ανακόλουθος άνθρωπος είμαι- όπως όλοι μας- αλλά και πως προσπαθώ να περιορίσω αυτό το χαρακτηριστικό μετατρέποντας με σε ένα δινό ρομποτάκι της λογικής εννοείται χωρίς αποτέλεσμα. Προσπαθώ ακριβώς γιατί το συναίσθημα μου είναι άπλετο και απέραντο και η χαλιναγώγηση του προυποθέτει μικρά εγωιστικά φίλτρα σε διασπορά. Η έμπνευση μου κάπου εδώ τελείωνει γιατί δεν μπορώ να δικαιολογήσω τίποτε άλλο. Δεν είμαι έτσι και σε όποιον αρέσω. Δεν είμαι εγώ και κανένας άλλος. Είμαι εδώ για να σ' ακούσω, αλλά ψάχνω την ουσία και όχι τη σύγκρουση. Αν μου κρατάς μούτρα και δεν με ακουμπάς επείδη εγώ είμαι λάθος, μην περιμένεις να καταλάβω. Δείξε μου πως είναι το σωστό...

Αν...

Αν σε πιλατεύει έρημε κι απόψε η ντροπή
και ψηλαφίζει το πρόσωπό σου η βουβαμάρα,
αν η σύνδεση με το μυαλό σου έχει κοπεί
κι αν ό,τι άκουσες το ‘κανες γαργάρα,
αν γονατίζεις απ’ του αύριο το βάρος
κι ούτε στιγμή δε σηκώνεις ανάστημα,
αν σαν παροπλισμένος στέκεσαι φάρος
κι είσαι σημάδι μόνο για τα βλάσφημα.
Σαν το λιοντάρι αν περνάς φλεγόμενα στεφάνια
και τρομάζεις με του ξυραφιού την κόχη,
αν δε σε καρτερεί κανείς στα μακρινά λιμάνια,
καιρός να μάθεις να λες και κάνα «όχι».

Αν βαρέθηκες τους υπαινιγμούς,
καιρός να μάθεις να λες και κάνα «όχι».
αν φοβάσαι τους απότομους γκρεμούς,
καιρός να μάθεις να λες και κάνα «όχι».
Αν η γιορτή είναι δικιά τους επινόηση,
καιρός να μάθεις να λες και κάνα «όχι».
αν δε σου φτάνει απλά η συγχώρεση,
καιρός να μάθεις να λες και κάνα «όχι».

Αν δεν αντέχεις τη φήμη να περιφρονείς
κι όσοι θυμούνται εύχεσαι για να πεθάνουν,
αν απ’ το τέλος της ουράς περιμένεις να φανείς,
σε περιπαίζουν όσοι έμαθαν να χάνουν.
Αν δε ξετρυπώνεις ούτε ένα χαμόγελο
σε χωράφι με χιλιάδες ηλιοτρόπια
κι αν ότι είσαι ζωντανός σου μοιάζει ανώφελο,
γιατί ρουφάς την ατυχία απ’ τα ωροσκόπια
Αν αρματώνεσαι με ψέμα από το χθες
και ρίχνεις άσκοπα ενώ κινούνται οι στόχοι
κι αν μαλάκα σ’ έκανε το προφανές,
καιρός να μάθεις να λες και κάνα «όχι».

Βιώνοντας την απώλεια Part 1

Τρία είναι τα ρήματα της στιγμής,
της ώρας,
της μέρας,
της χρονικής περιόδου,
της συγκυρίας αυτής:

Θυμάμαι. Μαθαίνω. Φοβάμαι.

Θυμάμαι που έσπασες το χέρι σου.
Φοβάμαι πως πάντα θα ντρέπομαι γι' αυτό.
Ας ελπίσουμε πως έμαθα.

Θυμάμαι που γελάσαμε μια δυο φορές.
Έμαθα να πηγαίνω στο νοσοκομείο.
Φοβάμαι πως θα χρειαστεί να ξαναπάω.

Θυμάμαι πως δεν ήξερες ορθογραφία.
Φοβάμαι πως κι εγώ που ξέρω...
Τελικά έμαθα με πόσο διαφορετικό τρόπο σκέφτεσαι.

Θυμάμαι πως αγαπούσες το Χριστό.
Φοβάμαι πως εγώ δεν έχω τόσο μεγάλη καρδιά.
Θα προσπαθήσω να μάθω.

Θυμάμαι πως ήξερες.
Φοβάμαι μήπως εγώ δεν μάθω ποτέ.


Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σου εξηγήσω κάποια πράγματα,
που δεν έμαθα να σου μιλάω μέχρι πρότινος,
που δεν προσπάθησα αρκετά.

Aν έρθω στον παράδεισο, θα ψάξω να σε βρω...
να σε γνωρίσω καλύτερα...

Υ.Γ: Ήτανε όλα έτοιμα. Δεν αλλάζω τίποτα. Οι εικόνες δεν έχουν νόημα τώρα.

Παίρνω αφορμή...

...Για να γράψω πόσο μικρός είναι ο κόσμος. 

Πόσο ασφυκτικά μικρός είναι, σχεδόν τοσοδούλικος!  

Παίρνω αφορμή από όλα και από όλους.

Σκέφτομαι αδιάκοπα πως δεν "χωράμε" όλοι εδώ, όχι γιατί δεν χωράμε αλλά γιατί ενίοτε δεν μας χωράει ο τόπος. Δεν μας χωράει κατά πολλές έννοιες. Δεν μας χωράει ως πλούσιους και ως φτωχούς, δεν μας χωράει ως μικρούς και μεγάλους, δεν μας χωράει ως ελεύθερους και πολιορκημένους, δεν μας χωράει ως εγώ και εσύ! Γιατί εγώ και εσύ, αδυνατούμε και οι δυο. Γιατί εσύ και εγώ, είμαστε σχεδόν ανίκανοι να αντεπεξέλθουμε σε ιδέες, σε αξίες, σε ηθικότητες, σε οτιδήποτε θα μπορούσε να μας ενώσει. Γιατί εγώ και εσύ είμαστε ασταθείς, είμαστε αδαείς, είμαστε...εγώ και εσύ. Κι αν και έχουμε ξαναπεί πως εγώ δεν είμαι εγώ και εσύ δεν είσαι εσύ, το εγώ και εσύ ή το δεν είμαι εγώ και δεν είσαι εσύ δεν κάνουν εμείς. Γιατί εγώ και εσύ δεν είμαστε μέρος μιας μαθηματικής εξίσωσης. Κι αν μερικές φορές, ένα ή περισσότερα εγώ και ένα ή περισσότερα εσύ κάνουν ένα εμείς, είναι τυχαίο και ίσως με ημερομηνία λήξης. Αν, αν πότε γίνουμε ένα ολόκληρο ΕΜΕΙΣ, εγώ και εσύ θα αυτοκτονήσουμε αναγκαστικά, αγάπη μου...

Αυτά περιτριγυρίζουν το μυαλό μου, όταν δεν σε κοιτάω. 

Α και κάτι άλλο, είμαι απολιτίκ, γιατί όλα τα ζητήματα είναι τουλάχιστον υπαρξιακά και μόνο με φιλοσοφική αναζήτηση μπορούν να ωριμάσουν και γιάτι στην πορεία χάνεται ή χάθηκε η ουσία. Ανακούφιση τώρα...

Υ.Γ: Όχι, δεν θέλω να το συζητήσω :Ρ

Αύριο...

Χρειάζομαι μια ώθηση, να και κάτι που νιώθω έντονα σήμερα 20/06/2011.
Αύριο 21/06/2011 ευλπιστώ πως θα έχω πάρει την ώθηση μου και θα βαδίζω με χαρά στη χαρά!

Αύριο λοιπόν θέλω:

• Να λάβω την απάντηση που περιμένω επιτέλους για να ξέρω τι μου γίνεται.

• Να μην ξυπνήσω το πρωί έχοντας δει ένα όνειρο που θυμάμαι γιατί απλά ήταν ουσιαστικό και έντονο.
• Να μην ξεχάσω αυτά που έχω να κάνω.
• Να συναντήσω φίλους και γνωστούς.
• Να μην λυπηθώ ούτε λεπτό.
• Να με συνεπάρει το "χάος" του Συντάγματος και όχι το χάος του συντάγματος!
• Να μυρίσω "καθαρο" αέρα.
• Να μην αναρωτηθώ ούτε στιγμή για το τι θα κάνω αύριο, παρά να κοιμηθώ με ένα κολλήμένο χαμόγελο παραμάσχαλα.
• Να ζήσω την μέρα ολόκληρη, όχι μισή, όχι ανούσια, όχι βαρετή και όχι καταθλιπτική!
• Να πάρω μια ώθηση και να βγω από το ψυχολογικό μου τέλμα. Επιτέλους!

Αύριο λοιπόν, αύριο...

Βεβιασμένη σκέψη

Ήταν η στιγμή που αναρωτήθηκα που ακριβώς κρύβεται η ομορφιά εκείνη που γεμίζει τα πάντα... Ήτανε η στιγμή εκείνη που έχασα τον ειρμό μου και ποτέ δεν αποφάσισα. Δεν έχει σημασία εξάλλου. Δεν έχει σημασία, γιατί είναι παντού. Είναι εκεί που κρύβεται και κρύβεται παντού. Γιατί άραγε εμπνέει ο πόνος; Γιατί εμπνέει η ασχήμια και γιατί όχι η ομορφιά; 

Γιατί μάλλον όταν εμπνέει ο πόνος και η ασχήμια ψάχνει κανείς την ομορφιά και την χαρά κάπου μέσα εκεί κρυμμένη. Γιατί η ομορφιά της κοινής θέας δεν έχει κάτι να ψάξεις μέσα της, σου δίνεται απλόχερα. Και έτσι δεν έχει πλάκα... αν υπάρχει αυτό που λέμε "είναι στη φύση μας"- που δεν υπάρχει, και αν υπάρχει το νορμάλ που δεν υπάρχει τότε η αναζήτηση, η χαρά της ανακάλυψης, η συνεχής εξέλιξη είναι αυτό που κινεί τον κόσμο γύρω μας και αποτελεί το πιο "φυσικό" ή "νορμάλ" στοιχείο του. Και κατ' επέκταση δεν μπορεί να σου δίνεται απλόχερα ή μάλλον δεν σε ενθουσιάζει και τόσο και δεν έχει και πλάκα...

Και άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι... αυτό που ψάχνω είναι παντού και θα 'ναι εκεί για πάντα αρκεί να θέλω και να προσπαθώ να το κοιτώ και να το βλέπω...

Τι λες;