Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα ποτέ να σε βγάλω από πάνω μου. Εσένα που με παρακολουθείς μέσα από γλάστρες και μου πλασάρεις μυρωδιές ανασφάλειας. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα ποτέ να σε πιάσω επ' αυτοφόρω και να σε απειλήσω με την ίδια σου τη ζωή να μην το ξανακάνεις...Αλίμονό σου! Αλλά τι λέω... τυχαίνει να σε συμπαθώ! Τυχαίνει να νιώθω τη ασφάλεια σου! Ξέρω ότι με βλέπεις, ξέρω ότι με προσέχεις, ξέρω ότι είσαι εκεί να με κρατήσεις, να με τραβήξεις, να με απομακρύνεις από άλλους και να με σπρώξεις σε άλλους. Όπως και να το κάνουμε, όσο με εμποδίζεις τόσο με ωθείς! Όσο με περιορίζεις τόσο μου ανοίγεις τα μάτια ή τέλος πάντων δεν είσαι κάτι το αμιγώς καλό ή κακό και δεν θα σε ορίσω ως κάτι τέτοιο.
Ήτανε μια απλή αλλά τόσο ουσιαστική βραδιά. Αυτός ήτανε ήδη εκεί και ύστερα ήρθε και εκείνη. Δεν το περίμενα αλλά περάσαμε όμορφα όλοι μαζί! Οι λέξεις δεν χτυπούσαν στο πάτωμα και τα λόγια δεν σκόρπιζαν στο αέρα. Όλοι χαμογελάσαμε, όλοι γελάσαμε, όλοι διασκεδάσαμε και όλοι ακούσαμε, μάθαμε και σκεφτήκαμε! Όλοι οι 3! Ακόμα κι όταν γίναμε 2 για στιγμές ή δευτερόλεπτα, ή 4 για διαστήματα, ακόμα και τότε.Και κάποιος ούρλιαξε, και κάποιος φώναξε, και κάποιος δάκρυσε και όλοι γελάσαμε...
Είναι για να θυμάμαι το χαμόγελο που απόλαυσα πιο πολύ, την αμηχανία που ξέρω πως ένιωθα αλλά που η ομορφιά του χώρου επισκίασε, όλα όσο δεν έκρυψα και την πόρτα που άφησα ανοιχτή φεύγοντας. Ρώτησε με τι θέλω και θα σου πω!
Υ.Γ: Ακόμα κι αν το ξέρεις ήδη...ακόμα κι αν το είπες πρώτα...ακόμα κι αν!
