Προσπαθώ...

Προσπαθώ να σε μάθω. Προσπαθώ...

Προσπαθώ να σε καταλάβω. Προσπαθώ...

Προσπαθώ να σε γνωρίσω. Προσπαθώ...

Προσπαθώ να είμαι εντάξει.Προσπαθώ...

Προσπαθώ να είμαι ειλικρινής. Προσπαθώ...

Προσπαθώ να βλέπω το χαμόγελο σου.Προσπαθώ...

Προσπαθώ να ξέρω πως να σου μιλώ και πως να σε κοιτώ.

Προσπαθώ να είμαι σίγουρη ότι αυτό που λέω δημιουργεί μόνο θετικά συναισθήματα.

Προσπαθώ να κάνω τα πάντα σωστά και να μην παρεξηγούμαι.

Προσπαθώ να ανταποκρίθώ στις προσδοκίες μου, σου, του...

Αλλά να, δεν τα καταφέρνω πάντα...

Μερικές φορές χρειάζομαι βοήθεια!

Θα σας στείλω αδιάβαστους;;;;

Όχι ρε!

            Όχι!!!

                     Να πας να διαβάσεις ρε!!!

                     Να τσακιστείς να πας να διαβάσεις!!!

          Τι καθέστε και με κοιτάτε ρε χαμένα;;;

                     Φωνάζω, ουρλιάζω στο αυτί σας και κάθεστε και με κοιτάτε σαν χάνοι;;;

             Ρε, ρε σου λέω ρε!!!

                   Τράβα, ξεκόλλα την κεφάλα σου, αίντε!!!

                               Ακόμα εδώ είσαι???

Nothing really matters...

A crystal sign.
A quick- shaped smile.
A shy promise of the eye.
It doesn't matter.

The voice trembles.
The body shakes.
The world is crashing with no regret.
It doesn't really matter.

You think it does. But, no it doesn't.

You think...!
You don't feel.
See, when you feel it doesn't matter.
Nothing really matters then!

DayDream

Όνειρα θερινής νυκτός...και ο λοιπός Shakespeare!

Ασυγχώρητο μου παραστράτημα, λάθος μου μοιραίο και μεγάλο…

Μου ‘ρθε στο μυαλό ευθύς αμέσως.. Καμία σχέση με όλο το υπόλοιπο τραγούδι.. Αυτό έπαθα που λέτε, ναι. Παραστράτησα και έκανα λάθος και μοιραίο και μεγάλο το οποίο τυχαίνει να είναι απλά ασυγχώρητο και πρέπει να το πληρώσω θεέ μου το αμάρτημα.. Εννοείται!

Και όλα αυτά με μια φυσικότητα και μια απλοχεριά που με κάνουν να αναβιώνω άπειρα σκηνικά των τελευταίων μηνών και να γελάω με την ψυχή μου. Πόσο στόκος είσαι;; Εμένα λέω μην προσβάλλεσαι εσύ..

Το ξανάβαλα στο play το τραγουδάκι…

Έκλαψα, πόνεσα, ντράπηκα, χάρηκα, γέλασα και ξανά έκλαψα... και; Μάλλον δεν άξιζε και τίποτα τελικά έτσι; Κατάφερα να το ξεπεράσω.. συγγνώμη.. Χίλια συγγνώμη ειλικρινά αλλά έπρεπε να το κάνω για μένα.. Ήταν πολύ εγωιστικό λες εσύ ε; Ναι εννοείται το βλέπω εγωιστικά το θέμα.. και γιατί ΕΓΩ να το δω αλλιώς;; Για να τρελαθώ τελείως;;

Σε καταλαβαίνω γαμώτο οκ, δεν γουστάρεις τέτοιες καταστάσεις οκ, και φταίω οκ... Αλλά ζύγισε το και λίγο! Μην υποβιβάζεις το άτομο μου έτσι.. Κάτι αξίζω.. Και να πω ότι δεν είμαι συζητήσιμος άνθρωπος και απαιτείται η λήψη δραστικών μέτρων..

Κάτι μήνες πριν έψαχνες τον εαυτό σου, παραδεχόσουν τα λάθη σου και κάτι τέτοια.. Που πήγαν όλα αυτά;;

Αυτό το blog έχει αναφερθεί υπερβολικά πολύ στο άτομο σου… αλλά δεν έχει και σημασία πλέον.. ούτε γι αυτό ούτε για σένα.. για μένα μπορεί και να ‘χει αλλά θα μείνει μεταξύ μου!

Να ‘σαι πάντα καλά. Και το εννοώ!

Εις μνήμην μιας ιδιόρρυθμης σχέσης λεπτών ισορροπιών, χωρίς ταμπέλα!


Υ.Γ: Ουδείς αλάνθαστος και ας λένε για τον Πάπα και τον Θεό! 

Καθρέφτες, πορτραίτα και άλλες ναρκισσιστικές παθήσεις...

Είμαι ένα ψέμα!

Έχω πολύ καλή διάθεση, δεν έχω ίχνος αυτού που λέμε «κατάθλιψη» και τα έχω πολύ μα πάρα πολύ καλά με τον εαυτό μου. Με βλέπω από μακριά, καθώς πλησιάζω τον καθρέφτη και στην αρχή απλά χαμογελάω.. μετά από λίγο σκάω στα γέλια! Είμαι αστεία αλήθεια! Όλοι είμαστε αστείοι, παντού και πάντα!!

Συνειδητοποιώ τον τελευταίο καιρό πόσο μα πόσο ψεύτικος είναι ένας άνθρωπος. Τι θέατρο παίζει καθημερινά, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.. Το συνειδητοποιώ, το παραδέχομαι ναι, πως το συνειδητοποιώ πρώτα πρώτα παρατηρώντας τον εαυτό μου! Όλοι κοιταζόμαστε στον καθρέφτη. Όλοι έχουμε ένα είδωλο. Όλοι πλασάρουμε κάτι. Όλοι κάνουμε δημόσιες σχέσεις. Όλοι θέλουμε να δημιουργήσουμε μια εικόνα. Όλοι είμαστε ψεύτικοι. Όλοι είμαστε ένα ψέμα. Όχι ας μην γενικεύω, είμαι ένα ψέμα!

Κι αυτό φαίνεται γιατί δεν συμπεριφέρομαι με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους. Αναλόγως με το πως θα μου γυρίσει το κεφάλι, ποιόν έχω απέναντι μου, τι θέλω, πως βολεύομαι.. Όλοι το κάνουν, το ξέρω.!? Αλλά πόσο ψεύτικο είναι.. Και βέβαια από την άλλη γιατί να συμβιβάζεσαι; Αλλά και γιατί να επιβεβαιώνεσαι; Γιατί να χρησιμοποιήσεις τους ανθρώπους γενικότερα;

Γιατί είσαι ένας εγωιστάκος μωλέ! Ανθρωπάκος- εγωιστάκος! Να γιατί!

 
(Σχετικο μες την ασχετοσύνη του...)


Την φωτογράφησα.
Θυμάμαι ακόμα την αύρα της.
Τα μάτια.Τα μαλλιά.Το λαιμό.
Δεν ήταν απλό.Κάθε άλλο...Μα τι συναίσθημα!
Υπήρξα ο Μπάζιλ!
Είναι ο Ντόριαν...
Θα γίνω ο λόρδος Χένρυ!