Ζάχαρη

Μού ζήτησες ζάχαρη.
Εγώ δεν είχα. Τι βλακώδες!
Θα έπρεπε να έχω!

Αν είχα δεν θα θύμωνες...
Αν είχα δεν θα έφευγες...
Αν είχα...

Aλλά εγώ δεν έιχα!

Και έτσι θύμωσες!
Και έτσι έφυγες!
Και εγώ...
Αγόρασα ζάχαρη!

Τώρα πια έχω, πήρα μπόλικη!
Αν έρθεις ξανά λοιπον, θα'χω!
Έλα πάλι...
Τώρα πια έχω ζάχαρη!

And a Happy New Year ...

Παράδοξο τέλος...

Παράδοξο τέλος του επιφύλασε αρχικά εκείνη η μέρα και στη συνέχεια εκείνη η νύχτα.
Ανταποκρίθηκε στο έπακρον των δυνατοτήτων του, έτσι πίστευε, κι όμως δεν έμοιαζε νικητής.
Δεν έμοιαζε και ηττημένος βέβαια, αλλά το "δεν" του νικητή τον ενοχλούσε περισσότερο.
Συνήθιζε να μην ενδιαφέρεται για τέτοιες μικρότητες, και να που δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτε άλλο.
Ένιωθε προδομένος. Ένιωθε μικρός. Ένιωθε ανίκανος. Δεν ήταν, σίγουρα δεν ήταν. Ναι, αλλά ένιωθε.
Σταμάτησε και κοίταξε τα περιστέρια. Κυνηγιόντουσαν με μια μισή τυρόπιτα σε όλο το πάρκο.
Ήτανε πολλά. Χαμός. Πάλη.Ο ουρανός έσταξε πάνω του. Ο ουρανός μετά από λίγο έβρεχε προκές και καρφιά στο γυμνό του σβέρκο.
Δεν κουνήθηκε. Δεν έκανε ούτε ένα βήμα. Τα περιστέρια είχαν εξαφανιστεί. Στη θέση τους υπήρχε μόνο νερό και λάσπη.
Βράχηκε. Κουράστηκε να στέκεται. Θα ήταν καλύτερα ίσως να ξαπλώσει. Βράχηκε ακόμα περισσότερο, αλλά δεν στέκοταν πια. Ηρέμησε.
Νερό, λάσπη. Λάσπη, νερο. 

 

-Καληνύχτα ομορφιά μου! Συγγνώμη που δεν μπορώ να σου κρατήσω παρέα λίγο ακόμα.Δεν με κρατάνε τα πόδια μου. Συγγνώμη. Καληνύχτα!

My London post...

This post is going to be about you being there.
This post is going to be about me being here.
This post is going to be about the distance in between.
It is going to be huge, it is going to be ours.

This post is going to be about me going there.
This post is going to be about you staying there.
This post is going to be about me covering the distance.
It is going to be me and it is going to be yours.

This post is going to confuse you.
This post is going to reassure you.
This post is going to question me.
It is going to be hidden, it is going to be self-destroyed.

This post is going to be my London post
and this post has nothing to do with anything but me!
:)

Ένα πράμα ετεροχρονισμένο...

Πριν φύγω 

θέλω να πω οτι σε πίστεψα,

Πριν φύγω 

θέλω να πω πως με τρομάζω.

Πριν φύγω 

να σου πω πως με απομάκρυνες,

Πριν φύγω 

να σου πω πως σε φοβάμαι!

Πριν φύγω 

θα κοιτάζω πάντα πίσω μου.

Πριν φύγω 

θα τα βλέπω όλα μπροστά μου...

Συμβουλές…

1. Μην δείχνεις καλό παιδί!

2. Να αποφεύγεις τη δημιουργία φιλίας.

3. Κάνε παιχνίδι!

4. Φόρα το πονηρό χαμόγελο σου.

5. Άσε το μάτι σου ελεύθερο να παίξει…

6. Δείξε διαθέσιμη!

7. Μίλα ακόμα κι όταν δεν έχεις κάτι να πεις!

8. Πούλα τρέλα.

9. Μην σκέφτεσαι!

10. Πάρε παράδειγμα εμένα!!!



*Βρε δε με παρατάτε λέω εγώ :)

Ανέπαφο...

Ένας θεός ξέρει γιατί 

τα άστρα μου χαμογέλασαν, 

τα σύννεφα θυμώσαν,

κι ύστερα ο ήλιος κρύφτηκε

πορτοκαλί σε χρώμα.

Σου είπα μα δεν σε κοίταζα

το βλέμμα είχα τραβήξει,

δεν ήθελα, δεν μπόρεσα,

δεν άντεξα την κρίση.

Ήσουνα μακρινή σκία

ζαλάδα σε μεθύσι

απόμερο και θαυμαστό,

ασύμφορο παιχνίδι.

Ένας θεός ξέρει γιατί

προσπάθησα να νιώσω,

να νιώσω οτι με ακουμπάς,

Κοντά σου να ξαπλώσω..

Ένας θεός ξέρει γιατί

πίστεψα πως θέλεις

πίστεψα πως με ακούς

πίστεψα πως με ξέρεις.

Ένας θεός ξέρει γιατί

η νύχτα είναι μεγάλη

κι εμένα αν και μικρό θεό

η νύχτα αυτή με βάλλει.

Ένας θεός ξέρει γιατί, εγώ δεν ξέρω.